میعاد
در فراسوی مرزهای تن ات تو را دوست می دارم
.
آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده
روشنی و شراب را
آسمان ِ بلند و کمان ِ گشاده ی پل
پرنده ها و قوس و قزح را به من بده
و راه ِ آخرین را
در پرده یی که می زنی مکرر من .
*
در فراسوی مرزهای تن ام
تو را دوست می دارم.
در آن دور دست ِ بعید
که رسالت ِ اندام ها پایان می پذیرد
و شعله و شور ِ تپش ها و خواهش ها
به تمامی
فرو می نشیند
و هر معنا قالب ِ لفظ را وامی گذارد
چنان چون روحی
که جسد را در پایان ِ سفر ،
تا به هجوم ِ کرکس های پایان اش وانهد …
*
در فراسوهای عشق
تو را دوست می دارم ،
در فراسوهای پرده و رنگ .
.
در فراسوهای پیکرهای مان
با من وعده ی دیداری بده .
احمد شاملو