شهر خاموش
شهریست در خموشی و دیوارهای شهر
گشتند تکیه گاه من هرزه گرد مست
با خویشتن به زمزمه ام این حدیث را:
یا هست آنچه نیست و یا نیست آنچه هست !
داغم به لب ز بوسه , یک شب , که شامگاه
زخمی نهاد بر دلم و آشنا شدیم
با یک نگاه عهد ببستیم و او مرا
نشناخت کیستم ! سپس از هم جدا شدیم
(نصرت رحمانی)
February 4th, 2006 at 3:54 am
pooyan……YOU ARE AMAZING……………..
how you find these poems to describe your exact feelingsssssssssss……….
oh my god….wow….