Lady Midnight

نوشته چند ساعت پیش نیک آهنگ , از آنهایی بود که شاید در سال چند تایی بیشترنوشته نشود
نگاهش به کاریکاتور هست ولی داستان در تمام شاخه های مطبوعات , تا حد بسیار زیادی همین است

پیشنهاد دادم که تیتر را به ” خط قرمز های یک حرفه ای “ تغییر بدهد .

همیشه تعدادی هستند دور گود , که فرمان لنگش کن را صادر کنند , که در همین شهر شهید پرور تورنتو هم به وفور یافت میشوند.
البته چیزی که اینجا , بیشتر از ایران به چشم میخورد , بحث “برچسب “ و “بر چسب زنی “ هست
هر کسی را که دوست نداری و یا اطلاغات کافی در موردش نداری , حتما یا مامور جمهوری اسلامی هست و یا .....ه
با این نوشته , احتمالا نیک هم به این گروه خواهد پیوست

نیک میگوید:
“کسانی که فقط انتظار دارند من نوعی کاری کنم که آنها می​خواهند، تا وقتی با واقعيات حرفه​ای روبرو نشده​اند نمی​توانند متوجه حساسيت​های همکاران ساکن ايران شوند. يک اقدام احساسی و اشتباه من نوعی کافی است تا مثلا فلان همکارم در فلان روزنامه تحت فشار قرار گيرد. فکر می​کنيد شوخی می​کنم؟”
....

“اگر فکر می​کنيد که کشيدن هر کاريکاتور به همين راحتی​هاست، و می​توانيد هر چه دلتان می​خواهد بگوييد، خب شروع کنيد! شما که با اسم خودتان کاری نمی​کنيد، يا مسووليتی نداريد، يا نمی​خواهيد دچار دردسر بشويد، که کاملا قابل درک است. ولی بدانيد که هر حرفه​ای موازين بسيار پيچيده خودش را دارد، و احتمالا خيلی چيزها به فکر من و هماکرانم می​رسد که نمی​کشيم و مطرح نمی​کنيم.

به نظر من بقای کاريکاتور در ايران مهم​تر از ارضا شدن احساست لحظه​ای من است. هر چند گاهی زيادی تند می​روم.
هر کدام از ما تعريفي جداگانه از کاریکاتور مطبوعاتی داریم. هر کسی هم حق دارد انتظار بيشتری داشته باشد، ولی “

حتما آنرا بخوانید.