Lady Midnight

فیلم‌سازی ساده، دوربین دیجیتال و سبک کیارستمی
در ادامه نشست از کارگردان آ.ب.ث آفریقا پرسیده شد که چطور این‌قدر ساده و فقط با یک دوربین دیجیتال فیلم می‌سازد. وی در پاسخ گفت: فکر نکنید سادگی، خیلی ساده است. برای سادگی باید از پیچیدگی بگذریم و برای ما ساده نیست که پیچیده نباشیم.
کیارستمی نداشتن امکانات را بهترین امکان برای فیلم‌سازی می‌داند. او در این‌باره گفت: من همیشه به فیلم‌سازهای ایرانی گفته‌ام که شما بهترین شانس را برای فیلم‌سازی دارید. نداشتن امکانات یکی از بهترین شانس های ماست. هر اتفاقی مثل جنگ، زلزله، سیل و ... می‌افتد شانس فیلم‌سازی ماست. من می‌دانم که به عنوان یک شهروند زندگی در ایران برایم خیلی سخت است، اما برای ساخت فیلم و به عنوان فیلم‌ساز ایران برای من بهشت است. در اینجا هزاران موضوع برای فیلم ساختن و عکاسی کردن وجود دارد. اگر من عکاسی سوئیسی بودم نمی‌دانستم از چه چیزی در کشورم عکس بگیرم! ما در اینجا با وجود تمام محدودیت‌هایی که می‌دانیم، تعدد موضوع داریم و اگر ساده نگاه کنید، می‌توانید ساده هم فیلم بسازید. بسیاری از فیلم‌های دنیا، ساده و کم‌هزینه هستند. پس فکر نکنید من فرمول خاصی بلدم

....

قرار نبود آ.ب.ث، آفریقا را بسازیم
کیارستمی در پاسخ به سوال یکی از حاضران درباره فیلم آ.ب.ث آفریقا، نحوه ساخت این فیلم را شرح داد: باید بگویم که این فیلم قرار نبود این‌طور ساخته بشود. من و گروهم رفته بودیم آن‌جا را فقط برای بازدید ببینیم چون قرار بود فیلمی درباره ایدز و قربانیان‌اش به سفارش یونسکو بسازیم. من دو جا این شانس را پیدا کردم که بدون برنامه‌ریزی فیلم بسازم. کلوز آپ و همین فیلم. موقع فیلم‌برداری آ.ب.ث آفریقا دوربین برای من مثل قلم بود. چون رفته بودیم آنجا تحقیق کنیم، نه فیلم بسازیم. این فیلم این شانس را دارد که از میزانسن‌های پیچیده و قراردادی جدا شود.
وی ادامه داد: همیشه می‌گویند در فیلم‌برداری اگر دوربین چند سانتیمتر تکان بخورد پایه‌ پروژکتوری را میکروفن صدابردار داخل کادر می‌شود. اما در این فیلم دوربین ۳۶۰ درجه می‌چرخد درحالیکه ما نمی‌دانستیم که بعدها این فیلم را می‌سازیم.
این کارگردان ضمن اشاره به اعتباری که آ.ب.ث آفریقا پیدا کرده، افزود: هیچ فیلم‌ساز مستندی حق ندارد خودش را وارد فیلم کند. من هم در این فیلم عقاید خودم را داخل نکردم و اگر این فیلم اعتباری داشته باشد؛ که دارد، مدیون همین مساله است. ما سعی نمی‌کردیم پیام خاصی را به روح تماشاگر برسانیم و به همین خاطر آ.ب.ث آفریقا ویژگی دارد.

...

کیارستمی به سینمای ایران بدهکار نیست
شخصی گلایه کرده بود که تا فیلم‌سازهای ایرانی می‌خواهند وضعیت سینمای ایران را قبول کنند و بپذیرند، از کیارستمی در جایی تقدیر می‌شود و در نهایت گفت که ما اعتبار و افتخار کیارستمی را نمی‌خواهیم. این فیلم‌ساز نیز در پاسخ به این صحبت‌ها گفت: این‌ها از کوته نظری‌ست. مجموع فیلم‌های من را نگاه کنید؟ چه بودجه‌ای در جشنواره‌ای مگر خرج می‌شود؟ ما خرجی برای مملکت نداریم. اگر هم نقشی داشته‌ایم، سود رسانده‌ایم. من همین‌جا اعلام می‌کنم که حتی یک‌ریال بدهی به سینمای ایران ندارم

برای خواندن تمام متن اینجا را کلیک کنید

برای دیدن پشت صحنه روی ویدیو, کلیک کنید

دفتر مجله تصویر سال شاید از معدود ترین مکانهایی باشه که همیشه دلم براش تنگ میشه. صمدیان یا به قولی صمد یکی از معدودترین هنرمندایی هست که همیشه یک چیزس یاد میگیری از دیدارش.
مراسم جشن تصویر سال در تهران برپاست و برای دومین سال متوالی برای گرفتن عکس آخر , باز هم ایران نیستم.

3 روز مانده باه افتتاحیه با صمد تلفنی حرف زدم و قول یک مصاحبه حسابی را ازش گرفتم . گفت چرا نمیای دفتر ؟
گفتم: معلوم که نزدیک افتتاحیه است و فکرت مشغوله .

من یک ماهه برگشتم کانادا .

عکس های جالبی از صمدیان دارم , از دوران آماده سازی نمایشگاه عکس تئاتر فجر, ولی خب از صمد اجازه ندارم که استفاده کنم.

می خواستم یک چیزی نوشته باشم که دیدم آزادا عصاران مطلب خیلی خوبی نوشته در همین رابطه .

بخوانید:

چند سالی هست که با استرس و دوندگی های قبل از شروع جشن تصویر سال آشنا شده ام. مدتی است که اگر بتوانم از بودن کنار آدم هایی که صمدیان را بی دغدغه کمک می کنند تا مراسمی را برگزار کندکه درآن ده ها هنرمندراکنار هم می نشاند،دریغ نمی کنم.

سیف اله صمدیان آنقدر محبوب هست که هر کسی یک بار از کنارش عبور کند،درگیر ذهن ساده ای می شود که بدون چشمداشتی سال هاست در صحنه عکاسی وفیلمسازی یگانه می تازد..به بخش بدون چشمداشتش تاکید دارم چون سال هاست کارش را از نزدیک می بینم و نگاهش را به “زندگی درست”.. قبل از اینکه عکاس یا فیلمسازی برایش مهم باشد.

می توانم تصور کنم قیافه مریم (ملک)را وقتی مدام داد می زند و صمدیان را از پای تلفن جلوی کامپیوتر می کشاند تا عکس ها را برای آخرین لحظه های باقی مانده،انتخاب کندکه بروند کلبه هنر برای چاپ!
می توانم نگاه خسته مسعود را از اوضاع اتاق شلوغ ببینم...می توانم نوشین و گیتی و بقیه بچه هایی را که همیشه موقع کمک به عناصرمتصل به تصویرسال آماده اند،ببینم که می دوند..چسب می زنند..جابه جا می کنند...اسم ها را چک می کنند ..آها..و از دست پژمان همیشه گیج حرص می خورند و با شوخی...چای و شیرینی کشمشی همه نگرانی ها را دور می کنند.

می توانم صورت سه شب نخوابیده صمدیان را ببینم.در حالی که همه کار را خودش می کند؛هم دستورات ارشاد را برای ادیت یا سانسورفیلم ها اعمال می کند،هم مصاحبه ها را چک می کند،هم مهمان دارد و هم اوضاع دفتر را مرور می کند ...ه

دیگر سویل نیست.مریم دوممان هم نیست.من هم نیستم. می دانم آنها هم دلشان لک زده برای همه این.... ادامه

بشنوید

اولین بار فیلم 13.5 را سال گذشته در یک نمایش خصوصی در دانشگاه یورک – تورنتو دیدم . کاری بود از نادرداوودی و عباس احمدی .

نادر داوودی سردبیر ماهنامه تماشاگران و عکاس برجسته ایرانی , با سابقه همکاری با نشریات بزرگی چون نشنال جئوگرافیک و چند سالیست که پروژه ای را دنبال میکند به نام (Breaking the rules ) در ارتباط با حرکت و جنبش زنان ایرانی .

عباس احمدی دیگر کارگردان فیلم , نزدیک به 20 سالیست نیویورک را برای زندگی برگزیده است. فکرمیکنم برای هم سن و سالان من یکی ازخاطره انگیزترین برنامه های آن دوران “شهرموشها” باشد که احمدی مدیرتولید آن بود.

موضوع 13.5 نگاهی دوباره است به تئاتر 13 به کارگردانی خانم بنفشه توانایی . در واقع بحث اصلی شکستن فاصله بین صحنه وپشت صحنه است . موضوع تئاتر 13 , ورود زنی فرانسوسیت به حرمسرای ناصرالدین شاه قاجارو چگونگی برخورد زنان ایرانی با آن. نمایشی است با نگاهی ویژه ,چرا که جز یک بازیگر مرد , تمام بازیگران و عوامل تولید را زنان تشکیل میدهند .

بنفشه توانایی به زیبایی در نمایش خود به بحث سنت و مدرنیته پرداخته است و داوودی به کمک عباس احمدی با مصاحبه با عوامل نمایش , مطلب را کامل کرده و شاید به گونه ای همان نمایش را در زمان حال ساخته اند.

تلاش برای رسیدن به شاه و عقب نماندن از زن فرانسوی , چنان تبی در حرمسرا راه انداخته و چنان بلوایی به پا کرده که آن سرسش ناپیداست. هرکس تلاش میکند که خود رابه شکل زن فرانسوی شاه دربیاورد . پس چهره ها به شدت تغییرمیکند و حرکات هم . البته آنقدر ناشیانه که همه را ازچشم شاه میاندازد.

بنفشه توانایی , کارگردان تئاتر 13 که چندیست ساکن تورنتو شده است در این باره می گوید :

” داستان کلی تئاتر ورود زنی خارجی دردربار ناصرالدین شاه است و تغییراتی که درآن انجام میدهد . 13 عددیست که در درجه اول , شاید خیلی خوش یمن به نظرنرسد .اما اگر توجه بیشتری کنیم , می بینیم که در ادبیات کهن ما ,عددی خوش یمن است . برای مثال روز” 13 به در” علتی است برای بازگشت به طبیعت. این زن فرانسوی روز 13 جمادی الثانی وارد دربار میشود .

داشتن و نداشتن هویت همیشه برای من دغدغه بوده است , خصوصا درجامعه امروز ایران که درگیر این همه بایدها و نبایدهاست , درگیر سنت و ورود مدرنیته به جامعه است. این گونه اتفاقات همیشه من را درگیر کرده بوده است. برای همین بیشتر کارهایم مربوط به بحث هویت میشود.”

داوودی با نگاه ویژه خود و شناختی که با موضوع زنان در جامعه دارد به راحتی با بیننده ارتباط برقرار میکند.

او می گوید :” در ارتباط با نحوه ساخت فیلم , مقداری تصادفی بود , از آن جهت که شخصا برنامه ای برای تولید مستندی با این موضوع نداشتم و با دیدن تئاتر به ذهنم رسید . اما قسمتی هم با اراده خودم بود که برای تولید باید در روند و مسیری می افتادیم که احتیاج به هماهنگی داشت .

پس از دیدن نمایش در تالار سنگلج دیداری داشتم با دوستم آقای احمدی که آن روز به ایران رسیده بود و مطرح کردم که به نظرم این نمایش, موضوع خوبیست برای کارکردن , چرا که در موضوع زنان , تفاوت فاهشی می بینم .آنچه که در صحنه اتفاق می افتد با آنچه که در جامعه با آن مواجه می شویم. با کنارهم گزاردن صحنه وجامعه میتوان چالش های زنان در حوزه اجتماعی را به گونه ای بررسی کرد. پس بوسیله مصاحبه هایی که با اعضای یک گروه تئاتر که از زنان تشکیل شده بود , انجام گرفت , تلاش کردیم تا جایگاه زن در تاریخ معاصر ایران و چالشهای زنان را در بررسی کنیم .

به نظر من هر مستندی تلاش میکند تا به یک سری سوالات پاسخ داده و گروهی سوال جدید مطرح کند.

یک نمایش خصوصی داشتیم دردانشگاه یورک با 80 بیننده. اینگونه نمایش ها جهت تست کردن ارتباط مخاطب با فیلم برگزارمیشود و خوشبختانه به این نتیجه رسیدیم که در لحظاتی که انتظار داشتیم , بیننده با فیلم ارتباط برقرار می کرد. بهمین جهت فیلم را پس از نمایش خیلی تغییر ندادیم .

قسمت فیلمبرداری در تهران , با حضورمن وآقای احمدی انجام گرفت اما فیلم توسط آقای احمدی , در نیویورک تدوین شده و من در ارتباط با چگونگی تدوین بودم و مشورت میکردیم .”

روز اول اکتبر 2006 فیلم 13.5 برای اولین بار در فستیوال ونکور به نمایش درآمد و روز 3 اکتبربرای دومین بار به نمایش درخواهد آمد . بجز فیلم 13.5 , سه فیلم دیگر در ارتباط با ایران در این جشنواره شرکت کرده اند .
فیلمهای ” آفساید” به کارگردانی جعفرپناهی , ” کارگران مشغول کارند” به کارگردانی آقای مانی و our own privet Bin Ladan به کارگردانی خانم سمیرا داچل .

نادر داوودی در ارتباط با فستیوال ونکور می افزاید :
” این فستیوال رقابتی نیست ,اماجوایزی در نظر گرفته شده است که توسط حمایت کنندگان فستیوال به فیلم ها اهدا میشود. ”

و بنفشه اضافه میکند :
” البته صاحبان اصلی فیلم , آقای داوودی و احمدی هستند اما دلم می خواست که الان درآنجا بودم و نظرات مردم را می شنیدم.”

نادر می گوید :
“فکرمیکنم این سوال که چرا هنرمندان ایرانی از جنوب شهرمی آیند به خاطر این فیلم نباشد , این یک سوال کلی است . کارگردان این تئاتر و یکی از بازیگران که مسئول نوشتن بخش های آهنگین نمایش بود , از بالای شهر می آیند . امابه طور کلی شاید این اتفاق از بعد از انقلاب رخداده است. فکرمی کنم قبل از انقلاب افرادی که در حوزه فیلم , عکس, نقاشی و ... کارمی کردند , بیشتر از بالای شهر می آمدند چون به هرحال نزدیکتر به کانالهایی بودند که بتواند آنها را معرفی کند . این بافت شاید بعد از انقلاب دگرگون شده باشد چون گروه زیادی ایران راترک کردند و گروهی که در پایین شهر بودند , خودشان رانشان دادند.”

MP3 دریافت فایل