Lady Midnight

گزارش فارس از نتايج چهارمين حراج كريستي در دبي؛

فروش خيره‌كننده آثار هنرمندان ايراني در چهارمين حراج كريستي

خبرگزاري فارس: هنرمندان ايراني با فروش بيش از 12 ميليون دلار، ركوردار چهارمين حراج بين‌المللي كريستي در دبي شدند و ركورد گران‌ترين اثر فروخته شده در اين دوره به اثري از پرويز تناولي هنرمند مجسمه‌ساز ايراني اختصاص يافت.

به گزارش خبرنگار هنرهاي تجسمي فارس، هنرمندان ايراني در چهارمين حراج بين‌المللي كريستي كه عصر روز چهارشنبه 30 آوريل (11 ارديبهشت‌ماه) در هتل الحميراء دبي برپا شد، ركورد شكستند و آثارشان در صدر فروش اين حراج قرار گرفت.
چهارمين حراج‌ بين‌المللي كريستي دبي، در مجموع بيش از 20 ميليون دلار فروش داشت كه از اين مبلغ 12 ميليون و 300 هزار دلار حاصل فروش آثار هنرمندان ايراني بود.
بنا بر اعلام خانه حراج كريستي در لندن، در چهارمين حراج بين‌المللي كريستي در دبي 7 اثر بالاترين قيمت‌ها را در اختيار داشتند كه از اين ميان 6 اثر به هنرمندان ايراني اختصاص داشت.

گران‌ترين اثر فروخته شده در اين حراج به اثري از پرويز تناولي هنرمند مجسمه‌ساز ايراني اختصاص داشت كه با مبلغ 2 ميليون و 841 هزار دلار فروخته شد.
اين اثر كه به مجموعه بانك پاسارگاد ايران تعلق داشت 400 تا 600 هزار دلار برآورد قيمت شده بود.
مجسمه «شاعر ايستاده»‌ تناولي نيز به قيمت 265 هزار دلار فروش رفت.
دو اثر تناولي در دوره گذشته اين حراج به ارزش 280هزار و 170 هزار دلار فروخته شده بود.
اثري از حسين زنده‌رودي نقاش سقاخانه‌اي ايران نيز با فروش يك ميليون و 609 هزار دلار به عنوان گران‌ترين تابلو نقاشي حراج كريستي دبي تاكنون شناخته شد.
از اين هنرمند 7 اثر در حراج ارائه شد كه شش اثر بعدي به ترتيب به ارزش 601 هزار، 421 هزار، 325 هزار ،229 هزار، 217 هزار و 97 هزار دلار فروخته شد.

حسين زند‌ه‌رودي كه در حراج سوم به ركورد 480 هزار دلاري رسيده بود، امسال اثرش به عنوان گران‌قيمت‌ترين تابلوي نقاشي حراج كريستي دبي معرفي شده است.
يكي از آثار نقاشي‌خط محمد احصايي ديگر هنرمند نقاش و طراح ايراني هم به مبلغ يك ميليون و 161 هزار دلار فروخته شد و در رديف گران‌قيمت‌ترين آثار هنري اين حراج جاي گرفت.
اثر ديگري از اين هنرمند به قيمت 205 هزار دلار فروش رفت.

تابلو «تا ابد عاشقم» فرهاد مشيري نيز به مبلغ 769هزار دلار فروخته شد. اين هنرمند در سومين دوره حراج كريستي با فروش يكي از آثارش با عنوان «يك دنيا» به ارزش 500 هزار دلار به عنوان گران‌ترين اثر ايراني اين حراج مطرح شده بود.
از حسين كاظمي دو اثر به نمايش درآمد كه به ترتيب 313 هزار و 49 هزار دلار فروش رفت.
سه اثر از مسعود عربشاهي هم به قيمت 277 هزار ،43 هزار دلار و 46 هزار و 600 دلار فروخته شد.
هفت اثر از شيرين نشاط نيز به ترتيب به قيمت 265 هزار،67 هزار،31 هزار ،31 هزار ،25 هزار ،22 هزار و 500 و 20 هزار دلار به فروش رسيد.
اثري از رضا مافي به قيمت 217 هزار دلار فروش رفت و دو اثر از فرامرز پيلارام نيز به ترتيب به قيمت
385 هزار و 121 هزار دلار فروخته شد.
دو اثر «انسان در استراحت» و «پرتره» از كوروش شيشه‌گران نيز در اين حراج به نمايش درآمد كه هر كدام به ترتيب 145 هزار و 109 هزار دلار به فروش رسيد.
اثر ابوالقاسم سعيدي با عنوان «سپتامبر» 115 هزار دلار فروخته شد. اثر غلامحسين نامي 157 هزار دلار فروش داشت، و تابلوي «فرود فرشتگان» آيدين آغداشلو نيز به قيمت 145 هزار دلار فروخته شد.
تابلو «چهارباغ» صداقت جباري نيز به قيمت 133 هزار فروخته شد و اثر ديگر او نيز به ارزش 121 هزار دلار فروش رفت.آثار جباري نيز در دوره گذشته اين حراج فروش خوبي داشت.
تابلو «تنهايي» افشين پيرهاشمي نقاش جوان ايراني و يك تابلو از جعفر روح‌بخش هر كدام به مبلغ 133 هزار دلار فروخته شد.
عباس كيارستمي عكاس و فيلمساز ايراني نيز يكي از آثارش با عنوان «برف»، در اين حراج ارائه شد كه به ارزش 133 هزار دلار فروش رفت.

آثار هنرمندان ديگري چون منير فرمانفرماييان «هفت ضلعي» ،حسين خسروجردي با عنوان «چشم دوختن»،محمدعلي ترقي‌جاه و ركني حائري‌زاده با عنوان «رزم» نيز به ترتيب به مبالغ 73 هزار دلار،55 هزار دلار،51 هزار و 400دلار و51 هزار و 400 دلار فروخته شد.
اثري از محسن وزيري نيز به ارزش 51 هزار و 400 دلار به فروش رسيد.
تابلو «بيابان» اثر ماركو گريگوريان، غلامحسين نامي و پرويز كلانتري هم به ترتيب 55 هزار دلار،51 هزار و 400دلار و 49 هزار دلار خريداري شد.
دو اثر از ناصر اويسي نيز به ترتيب 37 هزار و 34 هزار و 600 دلار فروش رفت.
آثار هنرمندان جواني چون شيرين علي‌آبادي «خانم دورگه»،پويا آريانپور «افسارگسيخته» و گلناز فتحي «راز دانايي»، به ترتيب 55 هزار دلار، 49 هزار دلار و 49 هزار دلار به فروش رسيد.
اثري از بهمن محصص با عنوان «هنوز زندگي هست»، نيز به قيمت 37 هزار دلار فروخته شد و اثري از مرتضي مميز نيز به قيمت 49 هزار دلار فروخته شد.
تابلوي «شب و روز» سيراك ملكونيان 34 هزار و 600 دلار فروش رفت و دو اثر سهراب سپهري نيز به ارزش 193 هزار و 67 هزار دلار به فروش رسيد.

آثار فرح اصولي با عنوان «تولد ونوس»،يعقوب امداديان،نصرت‌الله مسلميان با عنوان «مغروق»،صادق تبريزي و صادق تيرافكن «حمورابي: رمزهاي قانون» ،نيز به ترتيب 25 هزار دلار،34 هزار و 600 دلار، 25 هزار دلار، و 37 هزار دلار به فروش رسيد.
دو تابلو از منصوره حسيني نيز ارائه شد و به قيمت16 هزار و 250 دلار و 22 هزار و 500 دلار فروخته شد.
آثار سيمين اكرامي،حسين كاشيان،خسرو حسن‌زاده «خانواده هنرمند» ،پرستو فروهر «سوار بر قو» و پوران جينچي «تجويد» به قيمت‌هاي 46 هزار و 600 دلار، 39 هزار و 400 دلار، 15 هزار دلار ،25 هزار دلار و 43 هزار دلار فروش رفت.
عكسي از بهمن جلالي عكاس ايراني با عنوان «تصوير تصور» به قيمت 10 هزار دلار فروخته شد و عكسي از مجموعه قاجار شادي قديريان به مبلغ 15 هزار دلار به فروش رسيد.

دواثر ناصر عصار نيز به ارزش 16 هزار و 250 دلار و 32 هزار و 200 دلار فروخته شد.
در چهارمين حراج كريستي در خاورميانه،30 اثر از مطرح‌ترين هنرمندان بين‌المللي چون «اندي وارهول»، «رابرت ايندينا» و «آنيش كاپور» نيز ارائه شد كه 4 اثر اندي وارهول به ترتيب به مبالغ 121 هزار دلار، 157 هزار دلار،49 هزار دلار و 37 هزار دلار فروش رفت.
يك اثر از رابرت اينديانا نيز به مبلغ يك ميليون و 161 هزار دلار فروخته شد و در رديف گران‌ترين آثار اين حراجي قرار گرفت.
آثار آنيش كاپور 43 هزار دلار،جيم داين 49 هزار دلار و تاكاشي موراكامي 23 هزار و 750 دلار فروخته شد و دو اثر ديگر رابرت اينديانا نيز به ترتيب 15 هزار دلار و 12 هزار و 500 دلار فروخته شد.
در چهارمين حراج بين‌المللي كريستي در دبي به طور كلي 198 اثر از هنرمندان ايران،مصر،سوريه،عراق، لبنان،الجزيره،مراكش،امارات‌متحده عربي،قطر،كويت،فلسطين،سودان،بحرين،آمريكا،ايتاليا،مجارستان،فرانسه،ژاپن،انگلستان و هندوستان به حراج گذاشته شد كه 68 اثر به 50 هنرمند ايراني اختصاص داشت.

سال گذشته ركورد گران‌ترين اثر فروخته شده در اختيار «احمدمصطفي» هنرمند مصري بود و امسال اين افتخار نصيب ايرانيان شد و بالاترين رقم‌هاي فروش اين حراج را به خود اختصاص دادند

The Buddha Composed was an exhibition at the Varley Gallery of Markham Ontario by Julie Oakes that addresses a fresh interpretation of the centuries-old Buddhist culture and tradition. Curated by Katerina Attanassova, it featured a collaborative piece that Oakes did with eleven different artists. It was the premier vernissage for the bronze Weeping Monkey, a sculpture based on suffering with turquoise eyes that slowly leak tears. Opening to Tibetan monks dedicating a prayer to all sentient beings with sitar music by Prosad, this video, directed by Pooyan Tabatabaei.

Later in life, Edgar Degas suffered from poor vision probably associated with macular degeneration. His brushwork seemed less refined closer to his death in 1917. “Bodies were outlined irregularly, images were marred by strange blotches of color, and there was virtually no detailing of faces or clothing,” Marmor wrote.

To test whether that affected Degas’ work, Marmor used Photoshop to re-create what the artist may have seen.

While the two later paintings (After the Bath, Woman Drying Herself and Woman Drying Herself) look rough in their original form (above), the blurring effect eliminated the coarseness (below).

Claude Monet, who often painted nature and buildings in his paintings, suffered from cataracts as he got older. The eye disorder can disrupt color perception and visual acuity.

The results suggest that both Monet’s and Edgar Degas’ vision corrupted their ability to see colors correctly. The results cast doubt on the standing theory that the artists’ change in style reflected a growing interest in expressionism.

According to Stanford researcher Michael Marmor, Monet’s work began to show a yellowish cast as his cataracts developed. To reveal how Monet saw the world, Marmor darkened images using Photoshop and reduced the levels of blue to replicate a yellowing effect. He also used blurring filters.

These paintings were created about the time of his most severe visual disability. Top left is the Japanese Bridge at Giverny (1918-1924; oil on canvas, 89 100 cm); Muse´e Marmottan, Paris, France/Giraudon/Bridgeman Art Library. Top right represents what Monet would have seen through a disabling nuclear sclerotic cataract with a visual acuity of 20/200. Bottom left is Monet’s Japanese Bridge at Giverny (1918-1924; oil on canvas, 89 100 cm); Muse´e Marmottan, Paris/Giraudon/Bridgeman Art Library. Bottom right is what the painter would have seen through a disabling cataract with a visual acuity of 20/200. The colors are surprisingly consistent in the images on the right despite the marked differences between those on the left.

Top left is Monet’s painting Waterlilies, done when he had moderate cataracts (1915; oil on canvas, 130 153 cm; Muse´e Marmottan, Paris, France/Bridgeman Art Library). Top right is the same image, blurred using Photoshop as it would have appeared to Monet at the time. The bottom image is a detail of the left section Monet’s Morning With Weeping Willows, painted after the cataract was removed (1915-1926; oil on canvas, 200 425 cm; Muse´e de l’Orangerie, Paris/Giraudon/Bridgeman Art Library).

Top left is a photograph of the subject of Monet’s Water Lily Pond as the bridge appears today. Bottom left is the photograph, blurred using Photoshop as it might appear through a moderate nuclear sclerotic cataract.

Top right is the painting (1899; oil on canvas, 89 92 cm; National Gallery, London, England/Bridgeman Art Library), which was created before Monet suffered any visual symptoms. Bottom right is the photograph again seen through a disabling cataract with a visual acuity of 20/200.

source:

Six Weeks of Iranian Art

Clusters of Light

Mohsen vaziri

More about the exhibition