آغداشلو و یک نمایش 32 ساله
Friday, November 10th, 2006
- برای شنیدن این برنامه , در انتهای نوشتار , دکمه play را فشار دهید -
دوم تا شانزدهم دسامبر 2006 , نمایشگاه آرتا گالری میزبان نقاشی های آیدین آغداشلو خواهد بود .
در روز افتتاحیه , استقبال ایرانیان و هنر دوستان به حدی بود که برای دیدن کارها باید زمانی را بیرون از گالری در سرمای پائیزی تورنتو سپری میکردی تا با خروج گروهی , شرایط حضور مهیا شود .
آيدين آغداشلو متولد اکتبر 1940 را بی شک , می توان یکی از مطرح ترین نقاشان و گرافیست های ایرانی خواند که چه در دوره شاهنشاهی و چه در دوران پس از انقلاب مورد توجه ملت و دولت بوده است .
خود در این رابطه میگوید : “خودم را نه نقاش “فلسفي” مي دانم و نه “سياسي”. گمان مي كنم هنر به چيزي بسيط تر و عمده تر و ماندگارتر اشاره دارد تا به رخدادهاي مقطعي و گذراي سياسي.”
وی با تلاش و پیگیری همسر و دو فرزندش پس از 32 سال , نمایشی انفرادی را برگزار کرده و 23 اثر را در کنار هم قرار داده است که به لحاظ موضوعی کمی پراکنده , اما سیر تحول فکری آغداشلو را نمایش می دهند.
در دیدار دوستانه ای با خبرنگاران که در کافه تیتر تهران برگزار شد, آغداشلو, در ارتباط با مفاهیمی چون قالب و معنا گفت:
“انسان ها مدتی کار و تلاش می کنند و مسیری را طی می کنند تا به معنایی برسند. سپس دیگر نمی توانند از این معنا خارج شوند. برای اینکه عمر خود را صرف آن کرده اند و درست همین جاست که اسیر تکرار می شوند. آنها فقط خود را تکرار می کنند.“
آغداشلو البته این تکرار را همیشه بد نمی داند. او می گوید:
“ اگر برای معنای تکراری از قالب های نوین و جذاب استفاده شود، بازهم می توان به آن پرداخت. گاهی در هنر معنا ثابت می ماند ولی جریان های نوین و موج های تازه ای برای بیان آن استفاده می شود.“
آغداشلو این شیوه را می ستاید اما معتقد است که تکرار شدن زیاد باعث خروج از معنا و تکرار قالب می شود. در این حالت سبک های هنری به اشباع می رسند و عمرشان تمام می شود.
در ارتباط با این نمایش , محمود معراجی نقاش برجسته ایرانی می گوید :
” قدرت آغداشلو در این است که تکنسین خوبیست. بدین معنا که اجراها بسیار خوب است اما تکنیک , متعلق به افراد دیگریست که قبلا این کارها را اجرا کرده اند , مانند دوران رنسانس و رنسانس پسین (اولیه) که شاخص کارها , پوستر نمایش است . کاری از جان وانیک (Jan van Eyck) به نام “مردی با عمامه قرمز” که آغداشلو اجرای بسیار ممتازی از آن انجام داده است و به واسطه آن , تجلیل بسیار خوبی از آن دورن به عمل آورده. باید ببینیم آیا تجلیل کردن از تاریخ هنر, جزو مسئولیتهای یک هنرمند است یا خیر؟ آن یک بحث دیگریست .”
” از نظر من ارتباط کلامی و ادبی آغداشلو بیش از ارتباط تصویری اوست . در ساختار تصویری او , به طور مثال هنگامی که به موضوع انهدام توجه میکند و کلمه انهدام را به کار میبرد , انهدامی کامل صورت نمی گیرد , بلکه, تصویر خارجی به هم می ریزد.”
” به طور مثال: در جراحت , شکل بیرونی را می بینید نه درونی را . وقتی قرار بر یک تغییر درونی در تصویر باشد , بدین معناست که یک تغییر ساختاری در اثر هنری اتفاق بیافتد و فضایی مانند کوبیسم و یا اکسپرسیونیسم حاصل شود.”
“به نظر من آغداشلو , آنقدرهنر سنتی (چه خط , چه مینیاتور, چه هنرغربی و... ) را دوست دارد که حاضر نیست آنها را پاره و یا کاملا منهدم کند. ترجیح می دهد تا مچاله بشوند که بعدا بتوان دوباره صافشان کرد. این شاید لطف کار باشد, بدان معنا که آغداشلو می خواهد چیزی را از دست ندهد . باید گفت ارادت آغداشلو به تاریخ هنر و آثار هنری آنقدر زیاد است که چنانچه از مقوله انهدام میگوید , هدفش انهدام کامل اثر نیست.”
آغداشلو در آخرین مصاحبه اش می گوید:
” اگر “اگوست رنوار” هستي را در پوست شاداب دختركان مليح جستجو مي كند و مي يابد، و يا “مونه” آن را در تابش نور خورشيد بر چمنزارهاي آكنده از شقايق ها، من هم در صراحي هاي فيروزه اي رنگ دوران سلجوقي و مينياتورهاي رنگين و درخشان چهارصد سال پيش مي يابمش و عنوانش مي كنم. “
