Archive for April, 2007

Meraji

Wednesday, April 25th, 2007

Photo by Pooyan Tabatabaei - Mahmoud Meraji-  - 2007- پویان طباطبایی

Photo by Pooyan Tabatabaei - Mahmoud Meraji-  - 2007- پویان طباطبایی

Photo by Pooyan Tabatabaei - Mahmoud Meraji-  - 2007- پویان طباطبایی

Photo by Pooyan Tabatabaei - Mahmoud Meraji-  - 2007- پویان طباطبایی

hey , its me

Monday, April 23rd, 2007

Photo by Mahmoud Meraji - Pooyan Tabatabaei-  - 2007- پویان طباطبایی

Photo by Mahmoud Meraji

Toronto leads for Sharing Central Financing

Saturday, April 21st, 2007

Photo by Pooyan Tabatabaei - David Miller - Mayor of Toronto - پویان طباطبایی

Mayor David Miller has won the attention by demanding 1 cent from GST for his city and this demand for 1% of GST is exciting all cities. The cities face a financial crunch and the money doled to them is ties with strings. These cities that almost mini states desire to perform, but are hamstrung. In order to be the growth engines of the state, local communities incur major expenses to attract, retain and expand businesses. First and foremost, they have to provide quality basic services. Basic services appear to be just as important to economic health as specific economic development services from the perspective of municipal officials involved in economic development. A strong public service foundation is necessary and, rightly so, is taken for granted by existing businesses and assumed by business prospects. Certain types of local programs, such as parks and recreation, are often referred to as discretionary. However, they are an important part of the quality of life in communities, a factor that can contribute to lower crime rates and that is an inherent part of the package that businesses and their workers expect.


In addition, cities and towns fund a wide variety of services that are directly geared to economic development. A wide spectrum of economic development activities and tools are utilized by cities and towns to support, promote, retain, expand and attract businesses. These include programs such as technical assistance for start-up small businesses, funding for regional economic development organizations, funding for chambers of commerce, and incentive policies, such as reductions in impact fees and local sales tax rebates. Most cities and towns play major roles in their own growth and development and, therefore, in the country’s growth and development.


Cities and towns are good investments for both the state and the business communities. The adage of the 21st century, “think globally, act locally,” exemplifies the importance of local communities in a global economy as the world flattens. Thriving local economies reduce the costs of municipal (and state) government in the long run. State policies that strengthen municipalities are a good investment and result in substantial increases to the state treasury.


Probably the greatest constraint facing city governments as they seek to address poverty is the inadequacy of financial resources. How can cities increase their resources? Property and business taxes are major sources of revenue for most large cities. But property tax is politically sensitive, unresponsive to inflation and economic growth and difficult to enforce which is widely seen as having a negative economic impact.


Normally under a federal system, Ottawa’s role should be limited to funding only those services, such as immigration and urban aboriginal programs, for which it is directly responsible, as well as programs, such as social housing, that are of a national interest or where there is a compelling reason for Ottawa to have a national presence.


According to Professor Harry Kitchen , author of Financing City Services: A prescription for Future, “…increased funding responsibilities for Canadian cities, reduced provincial grants, and a corresponding increase in reliance on own-source revenues over the past 12 to 15 years have changed the fiscal environment in which cities now operate.” That in itself, however, does not justify new federal involvement in financing cities.


Cities have become increasingly important players in the competitive global economy. The result is the current call for a massive influx of federal dollars under a renewed national “cities agenda”, but Kitchen concludes that there is much the cities could do to put their own houses in order.


The major points relevant to a revival of any constitutional initiative are that the provinces will jealously guard the constitutional arrangements that give them exclusive control over their municipalities. Any injection of the municipal question into national constitutional discussions has, in the past, provoked a reaction that has jeopardized even the ad hoc relationship between the federal and municipal governments.


Up to now, municipalities have been allowed sole occupancy of the field of real property taxation. Property taxes include levies both for general municipal purposes and also for schools. Provincial grants – the other source of municipal revenues – are given with strings attached in the form of conditions that govern how the money will be spent. These grants are made to further certain municipal objectives and can include money earmarked for schools and social services. The conditions placed on provincial money mean that municipalities are limited in their ability to spend their grants for locally determined purposes but must make choices that meet provincial policy goals. Interestingly, about 80% of provincial transfers to municipalities are for a specific purpose, while roughly 50% of federal transfers to municipalities are for a specific purpose.


Photo by Pooyan Tabatabaei - David Miller - Mayor of Toronto - پویان طباطبایی


There is a definite merit in Miller’s crusade. The history of other cities reveals that all such cities that received funding in an innovative manner have been able to show results that are simply staggering.


The Prefecture of Paris receives a special share from the tax collected and the civic services are something to be proud of.


The City of Shanghai has a provincial level status, and this status enables it to collect all taxes, and transmit some share (almost 23%) to the federal government, and retain the rest. It enables it to provide all such services that make this city one of the most enviable ones).


European Union parliament is also seized of the issue. In its meeting held in February, the Parliament took note of the cities that need to provide all essential services, but the financial crunch makes then inhibit from taking such steps. The parliament recommended that such cities, that have A1 status, should have special share from the Federal Kitty. So what Mayor Miller wants is not something different.


The cities have the ultimate responsibility for providing education, health, transport , water, economic development and a host of other services. These cities do need not grants, as grants are inhibitory by the very reason of being tied to specifics. They come with strings attached. The cities need finance that can be used as per their needs.


David Miller’s demand is a reality in Poway. The city of Poway receives 1 percent of the sales tax collected, which is 7.75 percent on sales made within the city limits; the rest is split between the state and the county. City officials expect Poway’s total sales tax income to be about $13.2 million for the current fiscal year that ends June 30. That figure represents about 34 percent of Poway’s $38 million annual budget, making sales taxes the city’s single-largest source of revenue. Poway’s sales tax income typically goes into the city’s general fund. Because Gateway’s sales patterns tend to fluctuate dramatically from one quarter to another, though, the city puts that money into a special projects fund, said Peter Moote, deputy director of administrative services for the city.


In California, local sales tax revenues accrue to the jurisdiction in which the sale occurs. This gives cities an incentive to promote the location of retail businesses within their boundaries. Although sales taxes account for only a modest portion of total city revenues, cities regard them highly because they represent a major share of their discretionary income.



The concept of sharing GST is innovative for Canadian people, but is an accepted fact all over, and has proven that is one of the most equitable ways of funding. After all businesses are supported by the City, so if they have a share in the revenue generated, it is only fair and just.



Prepared on behalf NEPMCC by Dr. Bikram Lamba, a political and business strategist and Ombudsman of NEPMCC. He can be contacted at torconsult@rogers.com.

No Trespassing

Sunday, April 15th, 2007

Photo by Pooyan Tabatabaei - No Trespassing - پویان طباطبایی

من پول می خورم . تو پول می خوری

Thursday, April 12th, 2007

نوشته سعید سلطانپور را در ارتباط با برداشت مالی انجمن ایرانیان بخوانید:

خانه ایران ” آرزوئی که به سراب مبدل شد ؟

چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکی است نبود خیر در ان خانه که عصمت نبود
حافظ

تیتر صفحه 13روزنامه ” لییرال ” ریچموند هیل مورخ 6 جولای 2006 ر ان نظرم را جلب کرد.
“خانه ایران ا زدولت فدرال کمک مالی میگیرد.”1
با اشتیاق انرا بر داشتم و از اینکه بالاخره ایرانیان که از نظر توزیع ثروت در بین ملیتهای مهاجر در انتاریو از موقعیت خوبی بر خوردار هستند و لی سالیان دراز بود که بدلیل اختلاف سلیقه ها ؛ خود بینی ها و فرصت طلبی ها فاقد خانه ایران بود ؛ خانه و مرکزی پیدا می کرد. خوشحال شدم . نفس راحتی کشیدم . از ما که گذشته بود ولی حتما برای تازه واردها می توانست کمکی باشد و هویتی برای جامعه ایرانی در انتاریو . وزارت مهاجرت و شهروندی مبلغ َ200000 $ برای تاسیس این مرکز پول بلاعوض در اختیار این مرکز گذاشته بود.

گزارش به نقل از یکی از مسولان این خیریه که تحت عنوان ” مرکزجامعه ایرانی –کانادائی 2

IRANIAN-CANADIAN COMMUNITY CENTRE
ثبت شده است نقل کرده بود که ” این نهاد در منطقه یورک تاسیس خواهد شد و به تازه واردان برای فائق امدن بر مشکلات کاریابی و نیز زبان آموزی کمک خواهد کرد.”

راستش تعجب کردم چگونه این خبر ابتدا در روزنامه های غیر ایرانی آمده است. منتظر اعلام این خبر در رسانه های ایرانی بودم خبری نبود . مدتی گذشت با تلفن اطلاعات که در روزنامه امده بود تماس گرفتم وپیامی گذاشتم. یکی از مسولین مرکز با من تماس گرفت . از اینکه سوال کرده بودم خوشحال نبود. به ایشان گفتم که ضمن تشکر از اینکه انان توانسته اند پولی را برا ی خانه ایران تهیه کنند خواستم که اطلاعات بیشتری برای اطلاع رسانی به جامعه ا یرانی داشته باشم. وی گفت ” هیئت مدیره قصد دارد که بزودی یک اطلاعیه مطبوعاتی صادر کند.”
ماهها گذشت. هیچ اطلاعیه مطبوعاتی صاد رنشد. جسته و گریخته شنیده شد که در نحوه هزینه کردن این پول دولت و مقادیر دیگری که توسط ایرانی ها به منظور تاسیس مرکز جامعه ایرانی –کانادائی ( کامیونیتی سنتر) کمک شده بود و
نیز کنترل این مرکز اختلافاتی جدی بوجود امده است.
و اخیرا دو تن ا ز موسسین یه همین دلیل از مرکز مذکور استعفا کرد ه اند

تجربه تلخ انجمن ایرانیان دوباره تکرار می شود

صرف نظر از تمامی زحماتی که بسیار ی از ایرانیان درتاسیس انجمن ایرانیان و ارائه خدماتی به پناهندگان و تازه واردان کشیده اند و لی در سالهای دهه 90 ، بدلیل تنگ نظری های سیاسی و باند بازی ها و منفعت طلبی های حقیرانه برخی که نوک دماع خودشان را بیشتر نمی دیدند از انجا که سندکافی برای هزینه کردن مبلغ چند صد هزار دلار بودجه چند سا له این انجمن که از سوی دولت تامین میشد تنظیم نشده بود؛ این انجمن سالهاست که ا ز کمکهای دولتی محروم است
نه تنها تمامی جامعه ایرانی در انتاریو از چنین تجربه تلخی ضرر کرده اند بلکه اعتبار جامعه ایرانی نیز خدشه دار شده است.

اگر موسیسن مرکز جامعه ( کامیونیتی) ایرانی کانادائی نیت خیر هم داشته اند گذشت یکسال از دریافت کمک 200 هزار دلاری و عدم مطلع کردن جامعه و طفر ه رفتن از شفاف سازی ؛ این شک را در خیر بودن نیت انان تقوبت کرده است (more…)

آمریکا آمریکا

Wednesday, April 11th, 2007

Photo by Pooyan Tabatabaei - USA embassy - پویان طباطبایی
Photo by Pooyan Tabatabaei - USA embassy - پویان طباطبایی

Photo by Pooyan Tabatabaei - USA embassy - پویان طباطبایی

Photo by Pooyan Tabatabaei - USA embassy - پویان طباطبایی

Pictorial Toronto

Monday, April 9th, 2007

Pooyan Tabatabaei, Photo by Nader Davoodi
My friend and a talented Iranian photojournalist, Pooyan Tabatabaie has two stunning pictures in a group exhibition at Arta Gallery. These pictures have brought him a lot of success around the world. Of course his trademark is a cell phone on his ear!

Nature

Monday, April 9th, 2007


Photo by Pooyan Tabatabaei - Nature - پویان طباطبایی

nature reaches out to us with welcoming arms, and bids us enjoy her beauty; but we dread her silence and rush into the crowded cities, there to huddle like sheep fleeing from a ferocious wolf.

Gibran

اگر «روز» در زمان مصدق در می‌آمد

Sunday, April 8th, 2007

از

حسين درخشان


می‌گویند کاریکاتوری که در شماره‌ی پیش روز آمده بود مال قبل از آزادی سربازان بوده است. خب، باشد. پس حالا این یکی جدیدترش را ببینید که حتی از آن یکی هم بدتر است.

کاریکاتوریست «روز» از حل شدن شگفت‌آور و خلاقانه‌ی بزرگترین بحران سال‌های اخیر ایران فقط یک چیز را—لابد فرافکنانه—دیده و آن هم دینامیک بی‌اهمیت و بچگانه‌ی جذابیت جنسی ملوان زن بریتانیایی است برای رییس‌جمهور کشورش. او آگاهانه تمام مناسبات موجود قدرت در این بحران دو هفته‌ای و همه‌ی لایه‌ها و ابعادش و پیامدهای آن را برای مردم کشورش، پدر و مادر و خواهر و برادرش، تقلیل داده به سکس و سردبیر «روز» هم با افتخار آن را منتشر کرده است.

این توهین‌آمیزترین واکنشی است که یک ایرانی می‌توانست در ازای دویست یورو پول به چنین اتفاقی نشان دهد. واکنشی حقیرانه‌ که حتی زردترین روزنامه‌ی انگلیس، سان، هم هرگز به اتفاقاتی چنین نشان نداده و نمی‌دهد.

با همین طرز نگاه، شک ندارم که اگر «روز» در زمان مصدق درمی‌آمد، کاریکاتوری از نخست‌وزیر پیر و بی‌باک ملتش می‌کشید و در آن مثلا نشان می‌داد که مصدق پس از سخنرانی‌اش در سازمان ملل، شب‌‌هنگام، کنار منشی موطلایی نماینده‌ی چرچیل در سازمان ملل عاجزانه خوابیده و آرزو می‌کند که کاش می‌توانست راست کند و موطلایی انگلیسی را از نظر جنسی ارضا کند.

شیرین عبادی در آن مقاله‌ای می‌نوشت و به مصدق می‌تاخت که بجای جنجال آفرینی و به خطر انداختن منافع مردم ایران بهتر است ایده‌ی ملی شدن نفت و قطع دست بریتانیا از درآمد کشورش را به رفراندم بگذارد.

مسعود بهنود می‌نوشت که هنگام قدم زدن در خیابان ساوث کنزینگتون، روزنامه‌ی تایم در دست، دختر جوان خطیب‌السلطنه را دیده که در لندن دارد با تمام کردن دکترای حقوق برای خودش خانمی می‌شود و از قول دخترک جوان برای ما نقل می‌کند که در کلاس درس حقوق بین‌الملل تمام ششصد و بیست و سه نفر دانشجوی انگلیسی پس از شنیدن اسم مصدق از استادشان از شدت خنده به گریه افتاده‌اند و استادشان برایشان دو ساعت و چهل و چهار دقیقه‌ی تمام توضیح داده که چرا روش ایران را در علم حقوق بین‌الملل به عنوان دیپلماسی مندرس می‌نامند.

حسین باستانی با اسم مستعار نیک‌زاد حقیقت‌بین گزارشی می‌نوشت و در آن به نخست وزیر ایران «هشدار» می‌داد که «رویکرد» «تهاجمی»‌اش در «مواجهه» با «امپراطوری» محترم «و» بزرگ «بریطانیا» با توجه «به» شرایط «سنی» نخست‌وزیر به مصلحت نیست «و» بهتر است آن «روزنامه‌ی عصر طهران» به جای انتقاد از «دولت فخیمه‌ی» «بریطانیا» به «حقوق» پایمال شده‌ی کارمندان «بریطانیایی» «کمپانی» «انگلو-ایرانین» بپردازد.

امید معماریان با یکی دیگر از شش اسم مستعارش گزارشی درباره‌ی وضع نابسامان خانه‌های سالمندان طهران می‌نوشت و با مقایسه‌ی آن با وضع درخشان خانه‌‌های سالمندان در کالیفرنیای جنوبی به ... ادامه

كدام‌تان‌ چشم‌ ما هستيد؟

Friday, April 6th, 2007

از مجتبا پورمحسن
پيمان‌ هوشمندزاده‌ هم‌ نويسنده‌ است‌ هم‌ عكاس. عكس‌های‌ منحصر به‌ فرد او از چهره‌های‌ سرشناس‌ ادبيات‌ ايران‌ را خيلی‌ها تحسين‌ كرده‌اند.

هوشمندزاده‌ نمايشگاه‌های‌ متعددی‌ در تهران، دانمارک، استراليا، آمريكا و چند كشور ديگر برگزار كرده‌ و جوايز متعددی‌ هم‌ دريافت‌ كرده‌ است،‌ كه‌ از بين‌ آنها، می‌توان‌ به‌ مدال‌ طلای‌ نمايشگاه‌ بين‌المللی‌ كودک‌ تهران‌ و مدال‌ برنز دو سالانه‌ی‌ عكس‌ موزه‌ی‌ هنرهای‌ معاصر ايران‌ اشاره‌ كرد.

اين‌ عكاس‌ نام‌آشنا در آخرين‌ روزهای‌ سال‌ گذشته‌ وقتی‌ خبرساز شد كه‌ متن‌ كامل‌ مطلبی‌ از او، درباره‌ی‌ عكاسی‌ خبری،‌ در يک‌ سايت‌ اينترنتی‌ منتشر شد. البته پیش از آن، خلاصه‌ای‌ از اين‌ مطلب‌ درمجله‌ی‌ «عكسنامه» منتشر شده‌ بود، اما انتشار متن‌ كامل‌ مطلب، بازتاب‌های‌ فراوانی‌ داشت.

هوشمندزاده‌ می‌نويسد: «عكاسی‌ خبری‌ ما متوهم‌ شده‌ است. و اين‌ توهم، توهم‌ خطرناک‌ و واگيرداری‌ست‌ كه‌ از عكاسان‌ حرفه‌ای‌ ما به‌ عكاسان‌ جوان‌تر خواهد رسيد. و بی‌شک‌ در صورت‌ ماندن‌ در اين‌ وضعيت،‌ به‌ شاخه‌های‌ ديگر عكاسي‌ نيز سرايت‌ خواهد كرد.»

در بخش‌ ديگری‌ از اين‌ مقاله‌ آمده‌ است: «عكاس‌ خبری‌ ما پوک‌ شده‌ است. با كوچک‌ترين‌ تلنگری‌ از هم‌ می‌پاشد، بی‌انگيزه‌ است‌ و استقلال‌ ندارد: نه‌ استقلال‌ مادی‌ ونه‌ استقلال‌ فكری. و مهم‌تر از همه،‌ فراموش‌ كرده‌اند كه‌ عكاس‌ خبری‌ يعنی: «ما چشم‌ شما هستيم»‌ كدامتان‌ هستيد؟»


پيمان‌ هوشمندزاده‌ در گفت‌وگو با رادیو زمانه به‌ آسيب‌شناسی‌ عكاسی‌ خبری‌ در ايران‌ پرداخته‌ است.


آقای‌ هوشمندزاده!‌ چطور شد زديد تو برجک‌ ژورناليسم‌ و فتوژورناليسم؟
در اصل،‌ اين‌ مطلبی‌ كه‌ من‌ نوشتم‌ براساس‌ احساس‌ نيازی‌ بود كه‌ فكر می‌كردم‌ عكاسی‌ خبری‌ ما احتياج‌ به‌ چنين‌ هشداری‌ دارد و نقاط‌ ضعفی‌ را كه‌ به‌ نظرم‌ می‌آمد نوشتم.

اگر واقعا عكاس‌های‌ خبری‌ معترض‌ هستند، بايد به‌ ما جواب‌ بدهند؛ كه‌ ظاهرا هم‌ معترض‌ نيستند. كسی‌ هم‌ حرفی‌ نزده.‌ يعنی‌ در واقع،‌ استقبال‌ بيشتر از طرف‌ عكاس‌های‌ هنری‌ بوده‌ تا عكاس‌های‌ خبری. آنها بيشتر از اين‌ نوشته‌ خوش‌شان‌ آمد.

به‌ طور مشخص‌ چه‌ آسيب‌هايی‌ در فتوژورناليسم‌ ما ديديد كه‌ شما را برانگيخت‌ تا چنين‌ مقاله‌ای‌ بنويسيد؟

نمی‌توان‌ گفت‌ كه‌ اين‌ اتفاقات‌ از كجاها نشأت‌ گرفته.‌ اتفاقاتی‌ كه‌ در مملكت‌ ما افتاده‌ آن‌قدر پشت‌ سر هم‌ بوده‌ كه‌ نمی‌دانم‌ بايد آدم‌ واقعا چنين‌ انتظاری‌ از عكاسی‌ خبری‌ داشته‌ باشد يا نه. مثلا يک‌ چنين‌ انتظاری‌ بيهوده‌ است.‌ ولی‌ خب‌، ما نمونه‌های‌ قبلش‌ را هم‌ داشتيم‌ توی‌ دوره‌های‌ تاريخی‌ قبل‌مان؛ مثلا در دوره‌ی‌ انقلاب‌ ما عكاس‌هايی‌ داشتيم‌ كه‌ اگر كاری‌ می‌كردند به‌ آن‌ اعتقاد داشتند. و می‌بينيم‌ كه‌ هنوز هم‌ دارند كار می‌كنند. دقتی‌ را داشتيم، كاوه‌ گلستان‌ را داشتيم. اينها كسانی‌ بودند كه‌ با جريان‌ ايدئولوژيک‌ برخورد می‌كردند. ولی‌ در حال‌ حاضر ما چنين‌ كسانی‌ را نداريم.
تأسف‌ من‌ بيشتر از اين‌ جاست‌ كه‌ می‌بينم‌ عكاسی‌ كه‌ دارد برای‌ يک‌ روزنامه‌ی‌ راستی‌ كار می‌كند، بعدازظهرش‌ برای‌ يک‌ روزنامه‌ی‌ چپی‌ كار می‌كند. يعنی‌ اصلا اين‌ عكاس‌ هيچ‌ چيز نمی‌داند؛ هيچ‌ تعلقی‌ ندارد؛ به‌ هيچ‌ چيز فكر نمی‌كند و مثل‌ يک‌ تكنسينی‌ عمل‌ می‌كند كه‌ هركه‌ بهش‌ بگويد اين‌ كار را بكن‌ يا آن‌ كار را انجام‌ بده، فقط‌ كار را انجام‌ می‌دهد.

شايد بستر برای‌ انتخابش‌ وجود ندارد؟
نه. من‌ می‌گويم‌ عكاس‌ دارد صبح‌ براي‌ روزنامه‌ی‌ راستی‌ كار می‌كند و شب‌ برای‌ روزنامه‌ی‌ چپی‌ كار می‌كند.

غم‌ نان‌ ديگر!
غم‌ نان‌ نيست. خيلی‌ها آدم‌های‌ مجردی‌ هستند كه‌ اين‌ مشكل‌ را ندارند. البته‌ غم‌ نان‌ نه‌ اين‌كه‌ واقعا برای‌ عكاس‌های‌ خبری‌ ما وجود ندارد، اصلا اين‌ طوری‌ فكر نكنيد. غم‌ نان‌ هست. ولی‌ هستند كسانی‌ كه‌ پای‌ اين‌ جريان‌ می‌ايستند و غم‌ نان‌ هم‌ دارند. مثل‌ آقای‌ منتظری،‌ كه‌ مشكلات‌ مالی‌ هم‌ دارد ولی‌ پای‌ يک‌ مسايلی‌ می‌ايستد. ولی‌ اين‌ رفتار در عكاسی‌ خبری‌ ما نْرم‌ نيست.

پس‌ نقد شما بيشتر نقدی‌ محتوايی‌ روی‌ عكاس‌هاست.‌ يعنی‌ بيشتر از اين كه‌ به‌ فرم‌ عكس‌ها انتقاد داشته‌ باشيد، به‌ گرايش‌ عكاس‌ها و به‌ محتوای‌ عكسی‌ كه‌ می‌گيرند انتقاد داريد؟

من‌ بيشتر درباره‌ی‌ كل‌ جريان‌ عكاسی‌ خبری‌ صحبت‌ كردم.‌ حالا يكي‌ از مشكل‌ها اين‌ است. امكان‌ دارد كسی‌ عكاس‌ خيلی‌ خوبی‌ باشد، ولی‌ وابستگی‌ به‌ جايی‌ نداشته‌ باشد. من‌ در همان‌ مقاله‌ای‌ كه‌ نوشتم‌، آخر مقاله... ادامه